تمنای سلامتی برای همه

لحظه ها از لذت سرشارند

خديجه كاوه — 23:42:00 +0430 چهارشنبه، 20 تیر 1397

به جای اینکه لحظه های ارزشمند عمر خود را دور بریزید ، با دلپذیر ساختن آنها ، به زندگی رنگ نشاط و شادمانی بزنید. دلایل بسیاری برای شاد بودن ما را احاطه کرده اند ؛ فقط کافی است آنها را ببینیم و لحظه لحظه زندگی را مزه مزه کنیم تا طمع شیرین آن را بچشیم .خوشبختی جای دوری نیست ؛ در همین لحظه هاست .

پس برای رسیدن به نشاط و حال خوش ، منتظر چیزی نمانید ، لازم نیست منتظر آخرهفته یا تعطیلات تابستان باشید تا شاد شوید ؛ لذت بردن از زندگی منوط به بودن در تعطیلات نیست . شما از کاری که می کنید لذت ببرید و آن را با عجله انجام ندهید و فقط در انتظار تمام شدنش نباشید ؛ این انتظارها دنباله دار و تمام نشدنی هستند ؛ زیرا هر کاری که را تمام می کنیم مشغول کار دیگری می شویم و باز در آن عجله می کنیم و فقط می خواهیم تمامش کنیم . مگر زندگی غیر این هاست ؟! زندگی از مجموع این کار ها و اتفاقات تشکیل شده است . پس بدون اینکه فقط بدوید و عجله کنید ، روی کار هایی که می کنید تمرکز کنید وتا هم کارتان را خوب انجام دهید و هم از آن لذت ببرید .

گاهی که آشفته اید نیاز به آرامش دارید ، لحظاتی در سکوت بنشینید و غروب زیبای آفتاب را تماشا کنید، یا پنجره را باز کنید و به صدای پرنده ای که روی درخت می خواند گوش دهید .رسیدن به آرامش و نشاط خیلی راحتر از آن چیزی است که فکر می کنیم .

نظر یادتون نره…!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

آیاشناخت حضرت مهدی(عج) دارای مراتب ودرجات است؟

خديجه كاوه — 12:44:00 +0430 دوشنبه، 17 اردیبهشت 1397

بنابرنظر ا هل علم ومعرفت شناخت ازدوراه کلی برای انسان حاصل می شود:

الف) راه علم حصولی که همان کسب معرفت ازطریق مذاکره علم وشنیدن وآموختن ازاهل معرفت است.

ب) معرفت حضوری ؛که برخلاف راه اول باعنایت وتوجه خاص وباشرایط مخصوص به انسانِ دارایِ قابلیت کسب این معرفت اعطا می شودوآموختنی نیست.

این دونوع شناخت همانطورکه درموردخداوندلازم است درباره امام زمان (عج)هم قطعاً ثابت است هرچندشناخت شهودی برای کسانی که به آن دست نیافته اند کمی نامحسوس باشد اما چه دلیلی بهتر وشاهدی قوی تر ازاینکه افرادمتعددی از اولیاءوخواص ائمه علیهم الشسلام راشاهدبودیم که درطول تاریخ بدون کسب علم وفقط باعنایت خاص ائمه علیهم السلام به مقامات بالایی از معرفت به امام علیه السلام رسید ه اند.

اماهم علم حصولی وهم علم حضوری (شهودی) نسبت به ائمه دارای مرتبی است که به بعضی ازآنها اشاره می کنیم:

1- یکی از مراتبی که درشناخت ائمه وخصوصاًامام زمان مطرح شده است شناخت به اسم ونسب وعلایم ظاهری وجودمبارک ایشان است که درروایات متعددی از پیامبراکرمئ (ص) وامیرالمومنین علیه السلام وسایرائمه علیهم السلام به این نکته اشاره شده است ازجمله خبر معروف لوح که درکتب معتبرشیعه ذکر شده است وروایت «المهدیّ مِنّا أهل البیت»یا «القائم مِنّا»که پیامبروعده ظهورحضرت حجت رادادندکه بعدازپیامبرمدعیان دروغین قدعلم کرده وخودرا مصلح ومهدی وحجت نامیدند ومردم به علت جهل وزودباوری نسبت به صفات حضرت حجت باعث انحرافات زیادی در دین اسلام شد که ناکنون هم اثرات عدم شناخت امام زمان (عج)درصفت ونسب مشهود است ازجمله فرقه های کیسانیه،زیدیه،بابیه وبهائیت که الآن هم موجوداست به مانشان می دهد که اگر معرفت دراین مرحله نباشد منجربه تردید وعدم معذفت به امام واقعی وموعودمی گردد.وروایات ما تمام نشانه های حضرت رابه طور کامل بیان نموده است ودرکتب روایی موجود است.

مرتبه دیگری که ازروایات درموردشناخت ائمه علیهم السلام است شناخت به صفات وکمالات ومقامات ایشان است که این مرحله خوددارای مرتبی است هرچندشناخت این مراتب به طور کامل برای جز خداوند وامام معصوم ممکن نیست.

مرتبه اول :شناخت مقدماتی است که خداوند به آنها عنایت کرده است که آنها ازبین نمی روند وتعطیل نمی شوند ،واین مقامات بلندجز به عنایت اهل بیت علیهم السلام قابل فهم نیست .ومعنی این معرفت این است که بداند خداوند متعال جز ازطریق امام معصوم علیه السلام قابل شناخت نیست وآنها«محال معرفت الله (زیارت جامعه کبیره)»هستند وهرکس آنها رابشناسدخداراخواهدشناخت .

مرتبه دومکمعرفت به اینکه آنها معانی صفات ومظاهر اسمائالهی هستند وبداندکه معصومین علیهم السلسام علم خداوقدرت وحکمت وامروعدل ،نوروچشم وقلب وگوش وزبان گنجینه های خداومظهرتمام صفات کمال الهی هستند وکسی که بداند ائمه درتمام حالات درعبادت ودعادراذکار وافکارشان به صفات الهی موجود ومتّصفندبرای انسان حالت بهجت وخوشحالی دست می دهد که هرگاه بخواهد متوجه خداوند متعال بشود وحاجتی رااز او طلب کند ۀنها رامخاطب قرار دهد واز طریق وباب آنها خدارامی خواند که «مَن قَصَده تَوَجَّهَ بِکُمْ»کسی که می خواهدخدارابخواند ازطریق مظاهرخدا اورامی طلبد.

مرتبه سوم:توجه به این نکته است که امام معصوم علیه السلام باب الله است وطریق وراه قبول عبادات واعمال صالحه است واین به معنای این است که آنها«ابواب ایمان»هستند وهرچه راکه خداوند به بندگان عنایت می کند ازرزق وحیات وممات ودرتمام حالات وافعال بندگان به واسطه فیض وازباب امام معصوم علیه السلام است

مرتبه چهارم:شناخت ومعرفت به ظاهر امامت وولایت ایشان است .که انسان بداند که آنعها واجب الطاعة والولایة هستند وباید به آنها اقتدائکرد.دراختلافات به آنهارجوع کردوتسلیم آنهادراوامرونواهی شان بودو…

معرفی منابع برای مطالعه بیشتر

1- امام شناسی ،آیة الله طهرانی ،انتشارات علامه

2- انواراالساطعة،(شرح زیارت جامعه ) ،شیخ جوادکربلایی ،انتشارات دارالحدیث

3- امامت ومهدویت ،آیة الله صافی گلپایگانی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

آیاشناخت حضرت م هدی (عج)دارای مراتب ودرجات است؟

خديجه كاوه — 08:49:00 +0430 دوشنبه، 17 اردیبهشت 1397

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

آیاشناخت حضرت مهدی (عج )ثمره ای هم دارد؟

خديجه كاوه — 09:04:00 +0430 دوشنبه، 3 اردیبهشت 1397

پس ازبیان احتیاج انسان به حجت خداواصل ضرورت شناخت حضرت ولی عصر (عج)لازم است انسان آثاروفواید وثمراتی که برمعرفت آن حضرت مترتب می شودراشناخت وازآن جمله است:

- جلوگیری از انحرافات وگمراهی ها

تاریخ شهادت می دهد کسانی که امام خودرا شناختند ودست دردست اوقراردادند وسرسپرده اوامر ونواهی ایشان شدند به خیر وسعادت نایل گشته وکسانی که ازامام نورفاصله گرفتند ،گرفتارامام نارشدند.

درروایت است که زراره ازامام رضا علیه السلام پرسید:اگردردوران غیبت ولی وحجّت خدا قرارگرفتم چه کنم؟حضرت اوراتوصیه فرمود به قرائت این دعا
«اللهم عرِّفنی نفسکَ فإنکَ إن لم تُعرِّفنی نفسکَ لم أَعرفْ رسولک

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

جشن شعبانیه

خديجه كاوه — 01:13:00 +0430 پنجشنبه، 30 فروردین 1397

بسمه تعالی

به گزارش معاونت فرهنگی مرکزتخصصی الزهراءسلام الله علیها درروز پنج شنبه مورخه30/1/97به مناسبت حول ماه شعبان ماه فیوضات وبرکات الهی ومیلادپرنوروباسعادت امام حسین علیه السلام ،امام سجاد علیه السلام وحضرت ابوالفضل العباس علیه السلام جشن باشکوهی درمرکزتخصصی الزهراءسلام الله علیها باحضورطلاب واساتیداین مرکزبرگزارگردید.

حجت الاسلام والمسلمین حاج آقافرهنگیان استادتوانمندوسخنوردانشگاه وحوزه های علمیه شهرستان قروه ضمن تبریک اعیادشعبانیه سخنان خودررادررابطه با صفات واسماءالهی ومهمترین مطالب معرفتی درعرصه امام وامام شناسی چنین بیان نمودند:

امام معصوم علیه السلام تجلی تام وتمام خداوندمتعا ل است وتمام موجودات نیزبه اندازه سعه وجودی خودآیه ونشانه ای ازخداوندمتعال می باشند.اما فرق امام معصوم( علیه السلام ) باسایرمخلوقات الهی دراین است که امام معصوم( علیه السلام )آئینه تمام نمای خداست یعنی تمام وجودخداوندمتعال وصفات کمالیه اودرامام معصوم ( علیه السلام )تجلی کرده است .

استادفرهنگیان درادامه بیان داشتند:ازاین جهت است که امام هادی( علیه السلام ) درزیارت جامعه کبیره می فرماید:«مَن اَرادَالله َبَدَأَ بِکُل؛هرکس اراده کندخدارا ! بایدازامام معصوم شروع نماید.»لذا امامان معصوم علیه السلام باب ورودبه خداوندمتعال هستند .

امااینکه گفته شدتمام صفات الهی درامامان معصوم به طورتام وکمال تجلی پیداکرده است این به این معنا نیست که تمام صفات الهی درامام معصوم به صورت یک دفعه متجلی شود.بلکه دروجودهرمعصومی یک ،یاچندصفت خاص تجلی پیدامی کند. لذاهرمعصوم مَجلاومظهریک صفت خاص از ذات باری تعالی است .

درعین حال که معصومین تمام صفات خداوندرادارند اما هرولی معصوم خدا،یک صفت خاصی رامتجلی می کندوهمه ، او (امام معصوم( علیه السلام ))رابه این تجلی می شناسند.اما اینکه ماچهارده معصوم داریم وآن چهارده صفتی که درهرکدام ازاین معصومین تجلی پیداکرده است کدام است ازحوصله بحث دراین مجلس خارج است .

استادفرهنگیان گفتند: به مناسبت میلاسیدالشهداءعلیه السلام درنظرداریم درمورد آن صفتی ازخداوندمتعال ،که درامام حسین علیه السلام تجلی یافته سخن بگوییم .

بنابرآنچه که ا زروایات به دست می آید آن است که خداوند متعال بیش از100الی 101نام وصفت درادکه همه آن صفات باری تعالی راامام معصوم دارد.اما آن صفتی که ازخداوند درطول حیات سیدالشهداء(علیه السلام) تجلی بیشتری داشت وهمه امام حسین علیه السلام راباآن تجلی ازصفت خداوندمی شناسند صفت (دفع به احسن است «اِدْفَع باللتی هی أَحسن»).اینکه قران کریم می فرماید:«یُبَدِّل الله سیئات بالأحسن»یعنی همین .

حاج آقافرهنگیان بابیان مراتب بخشش به غفران،عفووتبدیل سیئه به حسنه عنوان نمودند که این مرتبه یعنی تبدیل سیئه به حسنه بالاترین مرتبه ازبخشش است که اختصاص به بندگان خاص الهی است که قابلیت های ویژه ای درخودشان ایجادکرده اند می باشد.وسیدالشهداءحضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام مظهر این کاراست واین صفت الهی درا اباعبدالله الحسین علیه السلام بیشترازهمه تجلی پیداکرده است. لذا ازاین جهت است که ماوقتی که به کربلا می رویم ویا اینکه زیارت عاشوری رامی خوانیم وسلام می دهیم بایدبدانیم ومتوجه باشیم که به چه کسی سلام می دهیم .

حجت الاسلام والمسلمین حاج آقافرهنگیان گفتند:شایدبتوان ادعاکردکه یکی اززیباترین ودلرباترین وقشنگ ترین صفات الهی که انسان رامریدوشرمنده خدامی کندهمین صفت «دفع به احسن»است ومظهرتجلی این صفت رادرروزعاشوری دربرخوردامام حسین علیه السلام با حُر می توان دید.

بسمه تعالی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

علائم نهایی پیش از ظهور امامان زمان (عج) چیست؟

خديجه كاوه — 09:41:00 +0330 دوشنبه، 11 دی 1396

علائم ظهور حضرت مهدی (عج) بر دو دسته تقسیم می شوند:

الف: علائم حتمی و قطعی؛

ب: علائم غیر حتمی و غیر قطعی که البته در این علائم هم ممکن است اختلاف نظر وجود داشته باشد.

علائم غیر حتمی فراوان هستند و نوعاً بعضی از آنان به وقوع پیوسته است اما علائم حتمی و قطعی هنوز رخ نداده اند بعضی از این علائم قطعی عبارتند از:

1. خروج سفیانی: پیش از ظهور مردی از نسل ابوسفیان در منطقه شام خروج می کند و با تظاهر به دینداری گروه زیادی از مسلمانان را می فریبد و به گرد خود می آورد و بخش گسترده ای از سرزمینهای اسلام را به تصرف خویش در می آورد و بر مناطق پنجگانه شام، حمص، فلسطین، اردن و قنسرین (نام شهری در نزدیکی حلب) و منطقة عراق سیطره می یابد و در کوفه و نجف به قتل عام شیعیان می پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می کند آنگاه که از ظهور امام زمان باخبر می شود با سپاهی گران به جنگ وی می رود که در منطقه بیداد (بین مکه و مدینه) با سپاه امام (ع) برخورد می کند و به امر خدا همه لشگریان وی به جز چند نفر در زمین فرو می روند و هلاک می شوند. [1]

2. خسف در بیداء: خسف یعنی فرو رفتن و پنهان شدن، و بیداء نام منطقه ای در مکه و مدینه است. ظاهراً لشگر سفیانی در این منطقه که به قصد جنگ با امام عصر(عج) آمده است در زمین فرو می روند. [2]

3. خروج یمانی: سرداری از یمن قیام می کند و مردم را به حق و عدل دعوت می کند این نشانه در منابع عامه نیست ولی در مصادر شیعه روایات فراوانی در این باره وجود دارد. امام صادق (ع) فرمود: قیامهای سه گانه خراسانی، سفیانی، یمانی در یک سال و یک ماه و یک روز خواهد بود و هیچ پرچمی به اندازه پرچم یمانی دعوت حق و هدایت نمی کند و هم فرمود که یمانی از علائم حتمی است. [3]

4. قتل نفس زکیه: زکیه یعنی فرد پاک و بی گناه و کسی که قتلی انجام نداده است و جرمی ندارد. در آستانه ظهور مهدی (عج) در گیرودار مبارزات زمینه ساز انقلاب حضرت مهدی (عج) فردی پاکباخته و مخلص از اولاد حضرت امام حسن مجتبی (ع) در راه امام می کوشد و در این راه مظلومانه به قتل می رسد. روایات گاهی نفس زکیه و گاهی «سید حسنی» گفته اند امام باقر (ع) فرمود: بین ظهور مهدی (عج) و کشته شدن نفس زکیه بیش از پانزده شبانه روز فاصله نیست. [4]

5. صیحه آسمانی: منظور از صیحه آسمانی صدایی است که در آستانه ظهور حضرت مهدی در آسمان شنیده می شود و همه مردم آن را می شنوند در روایات تعبیر به «نداء» «فزعه» «صوت» نیز بکار رفته است که ظاهر آن نشان می دهد که هر یک از اینها نشانه جداگانه ای است که پیش از ظهور واقع می شود لکن به نظر می رسد که اینها تعبیر از یک واقعیت است و ممکن هم هست که از سه حادثه جدای از هم خبر داده باشند که اول صداهای هولناکی برآید و همه را به خود متوجه کند (صیحه) و به دنبال آن صدای مهیب و هولناکی شنیده شود که دلهای مردم را به وحشت اندازد (فزعه) و آن گاه از آسمان صدایی شنیده می شود که مردم را به سوی مهدی(عج) فرا می خواند (نداء) روایاتی که از این معنا خبر داده اند از طریق شیعه و سنی فراوان هستند. امام باقر (ع) می فرماید: ندا کننده ای از آسمان نام قائم را ندا می کند پس هر که در شرق و غرب است آن را می شنود و از وحشت این صدا خوابیده ها بیدار و ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می ایستند رحمت خدا بر کسی که از این صدا عبرت گیرد و ندای وی را اجابت کند زیرا صدای نخست، صدای جبرئیل روح الأمین است.

آنگاه می فرماید: این صدا در شب جمعه بیست و سوم ماه رمضان خواهد بود در این هیچ شک نکنید و بشنوید و فرمان برید، در آخر روز شیطان فریاد می زند که «فلانی مظلوم کشته شد» تا مردم را بفریبد و به شک اندازد. و امام صادق (ع) می فرماید: در ابتدای روز گویند ه ای در آسمان ندا می دهد که آگاه باشید که حق با علی و شیعیان اوست. پس از آن در پایان روز شیطان که لعنت خدا بر او باد از روی زمین فریاد می زند که حق با عثمان و پیروان اوست پس در این هنگام باطل گرایان به شک می افتند هرگاه گوینده ای از آسمان نداء بزند که حق با اولاد محمد(ص) است در آن هنگام ظهور مهدی(عج) به سر زبانها می افتد به گونه ای که غیر از او یاد نمی کنند. [5]

6. خروج دجال: این نشانه در کتب اهل سنت از علائم برپایی قیامت شناخته شده است [6] ولی در منابع روایی شیعه از نشانه های ظهور است. و اشکال ندارد که هم علامت ظهور و هم علامت معاد باشد. چون خود ظهور امام عصر (عج) هم از علائم آخرالزمان می باشد.

دجال فردی است که در آخر الزمان و پیش از قیام مهدی (عج) خروج می کند و غیر عادی است و با انجام کارهای شگفت انگیز جمع زیادی از مردم را می فریبد و سرانجام به دست عیسی مسیح (ع) در کنار دروازه ”لد“ در منطقه شام به هلاکت می رسد. در مورد دجال نظریه های متعددی طرح شده است مثلا گروهی آن را فردی نامیده اند و دسته ای آن را جریانی می دانند و نه شخص معین که مطرح کردن این امور مجال دیگری را می طلبد. [7]

پی نوشت ها[1] کمال الدین، ص 651. و بحار الأنوار، ج 52، ص 215؛ و کنز العمال، ج 14، ص 272؛ تاریخ غیبت کبری، ص 518 الی 520.
[2] مراصد الاطلاع، ج1، ص239؛ وافی، ج2، ص 442؛ مسائل العشره چاپ شده در مجموع مصنفات شیخ مفید، ج 3، ص 122 و غیبت نعمانی، ص 252، منتخب الأثر، ص 459؛ کتاب الغیبه نعمانی ص 252، تاریخ غیبت کبری ص 499 ـ 520.
[3] تاریخ غیبت کبری، ص 525، کتاب غیبت نعمانی 252.
[4] منتخب الأثر، 459، تاریخ الغیبه الکبری، ص 511؛ الارشاد، ج2، ص374؛ اعلام الوری، ص 427.
[5] تاریخ ما بعد الظهور/176 ـ کشف الغمه ج3، ص 260 ، وافی، ج 2، ص 445 ـ 446، کتاب الغیبه، شیخ طوسی، ص 435 و454 و453 – ارشاد، ج2، ص 371؛ کمال الدین / 651 بحار الأنوار، ج52، ص204-288-290؛ منتخب الاثر، ص 459، غیبت نعمانی/254.
[6] سنن ترمذی، ج4، ص 507 ـ 519؛ سنن ابی داوود؛ ج4، ص 115؛ صحیح مسلم، ج 18، ص 46 و 81.
[7] بحارالأنوار، ج 52، ص 193و209؛ کمال الدین 525 و 526؛ کشف الغمه، ج 3، ص 281؛ المسائل العشر، چاپ شده در مصنفات شیخ طوسی، ج3، ص 122؛ ارشاد، ج2، ص 371، کنز العمال، ج 14، ص 198ـ200.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ولادت حضرت عیسی مسیح علیه السلام

خديجه كاوه — 11:55:00 +0330 دوشنبه، 4 دی 1396

پاسخ اجمالی
حضرت عیسی(ع) از بزرگ‌ترین پیامبران الهی است. خداوند او را از مادرش مریم(س)، بدون آن‌که شوهری داشته باشد، به دنیا آورد؛ چون این اتفاق برای مردم عجیب بود و برایشان قابل تصور نبود که کسی بدون پدر متولد شود، به مریم تهمت زدند. خداوند حضرت عیسی را در همان روزهای اول تولد به سخن گفتن واداشت تا مادر خود را از هر خطا تبرئه کند. او خود را پیامبر خدا معرفی کرد.
سال‌ها گذشت تا این‌که خداوند حضرت عیسی(ع) را برای پیامبری و هدایت بنی اسرائیل به سوی آنان فرستاد. خداوند به او تورات و انجیل را یاد داد و معجزه‌های مختلفی همچون زنده کردن مردگان را به او عطا کرد تا با آنها، پیامبری خود را به مردم اثبات کند. با این حال، عده کمی به او ایمان آوردند. در صدر این افراد، حواریون بودند که همواره در کنار او بودند و از دانش او استفاده می‌کردند.
در پایان، دشمنان مسیح تصمیم گرفتند تا او را بکشند. با خیانت یکی از حواریین، محل حضرت عیسی شناسایی شد. دشمنان وارد محل شده و کسی را که شبیه به حضرت عیسی بود دستگیر کرده و به صلیب کشیدند. و بدین گونه خداوند حضرت عیسی را نجات داد و سپس او را به نزد خود بالا برد.

پاسخ تفصیلی
حضرت عیسی(ع) یکی از بزرگ‌ترین پیامبران الهی است. نام این بزرگوار در ردیف چهار پیامبر اولوالعزم دیگر قرار دارد. او خلقتی شبیه به آفرینش حضرت آدم دارد؛ به این معنا که خداوند او را بدون این‌که پدری داشته باشد، از مادرش، مریم عذراء(س) که دختری پاک‌دامن بود، به دنیا آورد.[1]
تولد
پدربزرگ حضرت عیسی، عمران نام داشت. همسر او هنگامی که باردار شد، به تصوّر این‌که فرزندی که در شکم دارد، پسر خواهد بود، نذر کرد که او را به خدمت بیت‌المقدس بگمارد. وقتی نوزاد متولد شد، دید که دختر است؛ لذا نامش را مریم گذاشت و با این حال، پس از این‌که مقداری بزرگ شد، او را به خدمت بیت‌المقدس فرستاد. حضرت زکریا سرپرستی او را بر عهده گرفت. طی این مدت، مریم به چنان مقام والایی دست یافت که خداوند از آسمان برایش روزی می‌فرستاد.[2] البته افراد دیگری غیر از حضرت زکریا(ع) هم داوطلب نگه‌داری از حضرت مریم بودند و می‌خواستند این افتخار را نصیب خود کنند؛ از این‌رو برای انتخاب شدن شخص نگه‌داری‌کننده، از طریق قرعه کشی و با استفاده از قلم‌هایشان، قرعه به نام حضرت زکریا زده شد.[3]
تا این‌که روزی حضرت مریم، از مردم کناره گرفت و به قسمت شرقی بیت‌المقدس رفت و خود را از دید مردم مخفی داشت. خداوند فرشته‌ای را به شکل انسانی به سراغ او فرستاد تا حضرت عیسی را به او بدهد. بدین ترتیب، بدون این‌که حضرت مریم با مردی تماس داشته باشد، باردار شد.[4] در برخی از روایات آمده، حضرت مریم از طریق خوردن دو دانه خرمایی که حضرت جبرئیل(ع) برایش آورده بود، باردار شد.[5]
مدت زمانی که حضرت مریم، فرزندش را حمل می‌کرد، متفاوت ذکر شده؛ برخی روایات آن‌را شش ماه دانسته‌اند[6] و برخی دیگر آن‌را نُه ساعت به ازای نُه ماه گفته‌اند.[7] وقتی زمان تولد حضرت عیسی فرا رسید، درد زایمان، حضرت مریم را به پای نخل خشکیده‌ای کشاند. حضرت مریم از این‌که به زودی آماج تهمت‌های مردم قرار خواهد گرفت، بسیار نگران بود؛ به اندازه‌ای که آرزوی مرگ کرد. اما حضرت عیسی که تازه متولد شده بود، به امر خدا به سخن آمد و مادرش را دلداری داد. او گفت: «نگران نباش که خدا برایت چشمه گوارایی در زیر پایت جوشانده است. تنه این نخل را به سمت خود تکان بده تا برایت رطب تازه بریزد. از این نعمت‌ها تناول کن و خوشحال باش. هر کس تو را دید، به او بگو که من امروز روزه سکوت گرفته‌ام و با کسی حرف نخواهم زد».[8]
حضرت مریم با قلبی مطمئن، در حالی‌که فرزندش را در آغوش گرفته بود، به سمت قوم و قبیله‌اش برگشت.
مردم ظاهر بین، با دیدن این صحنه، نسبت به مریم بدگمان شده و به او گفتند: «تو کار خیلی بدی انجام دادی. ای خواهر هارون! پدر و مادرت افراد منحرفی نبودند. تو چرا به این فساد مبتلا شدی؟!».
حضرت مریم با اشاره به آنان فهماند که روزه سکوت گرفته و باید سؤال خود را از نوزادی که در آغوش دارد بپرسند.
مردم با تعجب گفتند: «ما چه طور می‌توانیم با کودکی که تازه متولد شده، سخن بگوییم؟!».
این‌جا بود که مردم برای اولین بار، معجزه عیسای تازه متولد شده را با چشم و گوش خود دیدند و شنیدند. به قدرت الهی، حضرت عیسی زبان به سخن گشود و با مردم صحبت کرد و گفت: من بنده خدا هستم. او مرا به پیامبری برگزیده و به من کتاب آسمانی عطا کرده است. او مرا مخلوقی مبارک و پُر خیر و برکت قرار داده و مرا به خواندن نماز تا زمانی که زنده هستم، سفارش کرده است. او دستور داده تا با مادرم مهربان باشم و مرا سرکش و بدبخت قرار نداده. درود بر من، آن روزی که متولد شدم و آن روزی که خواهم مرد و آن روزی که مبعوث خواهم شد.[9]
حضرت عیسی با این سخنان، آن تهمت بزرگ را از مادر خود دور کرد و پیامبری خود را برای مردم ثابت ساخت.
مرحله رشد
تنها رسالت حضرت عیسی(ع) در ساعات اوّلیه پس از ولادت، اثبات بی‌گناهی حضرت مریم و مقام پیامبری خود بود. اما هنوز مسئولیت هدایت و تبلیغ دین الهی،‌ بر عهده او قرار داده نشده بود. در عین حال خطراتی از جانب گروهی از یهودیان، جان حضرت عیسی را تهدید می‌کرد. خداوند آن دو را به مکانی امن و مناسب راهنمایی کرد؛ سرزمین مرتفعى که داراى امنیّت و آب جارى بود[10] تا حضرت عیسی مراحل رشد و نمو خود را طی کند و آماده تبلیغ رسالت آسمانی خود شود. در برخی از روایات آمده که آن مکان، منطقه «نجف» بود.[11]
دوران نبوت
حضرت عیسی در دامان پاک حضرت مریم پرورش یافت تا این‌که به سن هفت یا هشت‌سالگی رسید. در این هنگام مأموریت یافت تا بنی‌‌اسرائیل را هدایت کند و آنان را از گمراهی نجات دهد.[12]
خداوند به حضرت عیسی کتاب تورات را تعلیم داد و انجیل را به او آموخت و حکمت و علوم مخصوص خود را به او عطا کرد.[13]
خداوند همان‌گونه که به پیامبران دیگر، معجزاتی عطا کرده بود، به حضرت عیسی نیز معجزات بزرگی عطا کرد تا پیامبری او را به مردم اثبات کند.
یکی از معجزات او این بود که با گِل، پرنده می‌ساخت. سپس در آن می‌دمید و آن مجسمه، به اذن الهی تبدیل به پرنده‌ای زنده می‌شد. خداوند به او این اجازه را داده بود تا نابینایان و کسانی که دچار بَرص هستند، شفا دهد. یکی از شگفت‌انگیزترین معجزه حضرت عیسی، زنده کردن مردگان بود. او به امر الهی، افراد متعددی را زنده کرد. او حتی از غذاهایی که مردم در خانه خود می‌خوردند و یا ذخیره می‌کردند به آنها اطلاع می‌داد.
«مائده آسمانی» معجزه دیگری از حضرت عیسی بود که با درخواست حواریون(شاگردان خاص عیسی مسیح) انجام شد. این سفره غذا از آسمان نازل شد و با این‌که فقط نُه قرص نان و نُه ماهی کوچک در آن بود،[14] چهار هزار و هفت‌صد نفر را سیر کرد.[15]
با وجود این همه معجزات، عده کمی از مردم به حضرت عیسی ایمان آوردند که در صدر آنها حواریون بودند. تعداد حواریون دوازده نفر بود و عالم‌ترین آنها «الوقا» نام داشت.[16] اما کسانی که از بنی‌اسرائیل راه کفر را در پیش گرفتند، مورد لعن حضرت عیسی قرار گرفته[17] و بنابر نقلی مسخ شده و تبدیل به میمون شدند.[18]
سرانجام حضرت عیسی
برخی از یهودیان که دشمنی حضرت مسیح را در دل داشتند، کمر به کشتن او بستند. با خیانت یکی از حواریون به نام یهودای اسخریوطی که قلباً به او ایمان نیاورده بود و منافق محسوب می‌شد، محل اختفای حضرت عیسی افشا شد و دشمان به آن‌جا رفته و شخصی که در ظاهر شبیه به حضرت عیسی بود را دستگیر کردند. مسیحیان و دیگر افراد چنین اعتقاد دارند که دشمنان حضرت مسیح، او را در روز جمعه به صلیب کشیده و او را کشتند. اما پس از گذشت سه روز از مرگ حضرت عیسی، روز یکشنبه، او دوباره زنده شده و به آسمان رفته است.[19]
اما کتاب آسمانی قرآن، کشته شدن و به صلیب کشیده شدن حضرت مسیح را رد می‌کند و می‌فرماید: «آنها مسیح را نکشتند و به صلیب نکشاندند بلکه شخص دیگری را اشتباهاً به جای او به صلیب کشاندند و خودشان هم یقین به این موضوع نداشتند، بلکه خداوند او را به سوی خود بالا برد».[20] آری، خداوند او را از شر دشمنانش حفظ کرده و به آسمان برد تا این‌که در زمان ظهور حضرت مهدی(عج) به زمین برگرداند و او پشت سر آن‌حضرت نماز بخواند.[21]

[1]. آل عمران، 59: «مَثَل عیسى در نزد خدا، همچون آدم است که او را از خاک آفرید، و سپس به او فرمود: “موجود باش!” او هم فوراً موجود شد».
[2]. آل عمران، 35 – 37.
[3]. آل عمران، 44.
[4]. مریم، 16 - 22.
[5]. برقی، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، ج 2، ص 537، قم، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، 1371ق.
[6]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق، غفارى، على اکبر، آخوندى، محمد، ج ‏1، ص 465، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم 1407ق.
[7]. بحرانی، سید هاشم بن سلیمان، البرهان فی تفسیر القرآن، ج 3، ص 707، قم، مؤسسه بعثت، چاپ اول، 1374ش.
[8]. مریم، 23 - 26.
[9]. مریم، 27 - 33.
[10]. مؤمنون، 50.
[11]. بحرانی، سید هاشم بن سلیمان، البرهان فی تفسیر القرآن، ج 4، ص 23، مؤسسه بعثت، قم، چاپ اول، 1374ش.
[12]. عیاشى، محمد بن مسعود، تفسیر العیّاشی‏، محقق، رسولى محلاتى، هاشم، ج 1، ص 174، تهران،‏ المطبعة العلمیة، چاپ اول، 1380ق.
[13]. آل عمران، 48.
[14]. مجلسى، محمد باقر، بحار الانوار، ج ‏14، ص 249، بیروت، دار إحیاء التراث العربی‏، چاپ دوم، 1403ق.
[15]. تفسیر المنسوب الی الامام الحسن العسکری، ص 195، قم، مدرسه امام مهدی، چاپ اول، 1409ق.
[16]. شیخ صدوق، محمد بن علی، التوحید، ص 421، قم، دفتر نشر اسلامی، چاپ اول، 1398ق.
[17]. مائده، 78.
[18]. قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج ‏1، ص 176، قم، دار الکتاب، چاپ چهارم، 1367ش.
[19]. انجیل یوحنا ، باب ۲۰ ، آیه ۲۵.
[20]. نساء، 157 - 158.
[21]. ابن بطریق، یحیی بن حسن، عمدة عیون صحاح الاخبار فی مناقب امام الابرار، ص 430، قم، دفتر نشر اسلامی، چاپ اول، 1407ق.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ظهور حضرت مهدی علیه السلام ازکنار کعبه است.

خديجه كاوه — 10:07:00 +0330 یکشنبه، 3 دی 1396

ظهور آن حضرت به روایتی که عامه وخاصّه نقل کرده اند ازکنارخانه خداست،وجبرائیل درطرف راست او،ومیکائیل درطرف چپ اوست ،وچون مَلَکی که واسطه افاضه علوم ومعارف الهیّه ،که حوایج معنوی انسان است،جبرائیل است،ومَلَکی که واسطه افاضه ارزاق وحوایج مادّی آدمی است،میکائیل است،کلیدخزینه علوم وارزاق دراختیار آن حضرت است،وباصورتی ظهور می کند که درروایات عامّه وخاصّه ،آن رخساره به کوکب درّی تشبیه شده است،*لَهُ هَیْبَةُ مُوسی وَبَهاءُ عِیسی وَحُکْمُ داوودَ وَ صَبْرُأَیُّوبَ*(وبرای آن بزرگواراست هیبت موسی ،وبهاءعیسی ،وحکم داود،وصبرایوب )وباپوششی که به تعبیرامام هشتم علیه السلام *عَلَیْهِ جُیُوبَ النُّورِ تَتَوَقَّدُ مِنْ شُعاعِ ضِیاءِ القُدْسِ*(براوست جامه های نور که روشن می شود به ضیای قدس)

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.